....

Isha e ulur ne nje stol te moli tek te vura re. Ulur ne nje stol larg meje. Pashe qe kishe perqenderuar veshtrimin drejt detit dhe dukeshe i humbur ne boten tende. U ndjeva disi fajtore qe po cenoja intimitetitn tend duke mos t'i hequr syte, po ne te vertete nuk mundesha. Me terhoqe. Floket e shpupuritur nga era e forte e bregdetit te vareshin ne sy por ty as qe te benin pershtypje. Vazhdoje te shikoje detin e pafund dhe mesiguri mendimet e tua ishin po aq te thella sa deti. Sapo ktheja koken te thithja cigaren vura re qe u ktheve drejt meje. Me pe drejt e ne sy pa levizur shikimin. Mu ndal zemra ne nje cast dhe mu duk vetja si ato femijet qe kapen ne akt teksa po bejne dicka qe nuk duhet. Por ndjeja zgjati vetem nje cast. Isha me teper e interesuar ne shkelqimin e syve te tu dhe menyren se si po depertonin neper syte e mi, sikur donin te zbulonin cdo sekret te shpirtit tim. Sec u degjuan ca zhumra nga poshte dhe kthyem koken ne te njejten kohe dhe pame ca femije qe po futeshin ne det. U pame serisht dhe buzeqeshem sikur te ndanim ndonje shaka te nenkuptuar. Vazhdoje te buzeqeshje dhe une s'doja gje tjeter vec te isha ne krahet e tu edhe pse ste njihja ama njihja shikimin dhe buzeqeshjen tende. Pashe qe tu afrua dikush, nje grua me nje qen perdore. I ndave syte nga te mite dhe fillove biseden me te. Nuk ndjeva xhelozi, aspak. Thjesht nje ndjesi pranese te se vertetes. U ngrita nga stoli dhe u nisa drejt shkalleve. Po perqedrohesha teksa zbrisja. Isha ne shkallen e parafundit teksa degjova disa hapa dhe nje ze mrapa meje: "Excuse me miss!" Ktheva koken ne sy nje pikpyetje. Ishte djali i stolit. Buzeqeshi dhe me tha: "Hello. I'm Nate" . Pashe qe ne gishtin e marteses nuk kishte unaze, buzeqesha. I zgjata doren : "Hi. I am Besa". 

boring...!!!

Si zakonisht cdo mbasdite kur skam cbej mendova te shkoj te deti. Sa here qe me kap melankolia dua vetem te shkoj te moli te pi nje cigare. Me qeteson. Hypi edhe te kolovarset qe jan aty te rera. Sa qef qe ehste te ngrihesh siper sepse duket sikur po fluturon siper Paqsorit. Po sot nuk shkova. Ishte akoma dite perjashte dhe me siguri do kishte shume njerez dhe me thene te drejten s'doja te shikoja asnjeri. Shkova ne mall. Duke provuar bluze e patallona dhe duke mos lene pas kepucet. Po ama jam shume krenare per veten time. Nuk bleva asnji pale kepuce, sic me eshte bere fiksim kohet e fundit. Eca u verdallosa neper dyqanet e pafundme. Sa kot! E gjithe dita kot, e java po ashtu. Kjo vere nisi me merzitje dhe jam e sigurte qe ashtu do perfundoje. Mezi prisja te vinte vera e tani qe erdhi mezi pres qe te mbaroje. Mos ndoshta thell thell ndjej qe dicka ne jeten time monotone do ndryshoje me nderrimin e sezonit? Me siguri qe jo po shpresa vdes e fundit!